نامنویسی انجمن درست شده و اکنون دوباره کار میکند! 🥳 کاربرانی که پیشتر نامنویسی کرده بودند نیز دسترسی‌اشان باز شده است 🌺

رتبه موضوع:
  • 0 رای - 0 میانگین
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

زندگی و ارزش
#21

موضع شما بسیار نزدیکتر است به کانت، اما در کل ربطی به بحث ما ندارد، موضع من بیشتر ویتگنشتاینی‌ست. کانت نظرش این است که چیزها جلوه‌ی آگاهی ما از آن‌ها هستند و بنابراین رسیدن به باورها و ارزشهای عینی از ذهنیت مطلق امکان‌پذیر است و معیار نهایی سنجش درستی یا نادرستی چیزها لوژیک است


Nothing which is intuited in space is a thing in itself, and space is not a form which belongs as a property to things; but objects are quite unknown to us in themselves, and what we call outward objects are nothing else but mere representations of our sensibility, whose form is space, but whose real correlated thing in itself is not known by means of these representations, nor ever can be, but respecting which, in experience, no inquiry is ever made.
The things which we intuit are not in themselves the same as our representation of them in intuition, nor are their relations in themselves so constituted as they appear to us; and if we take away the subject, or even only the subjective constitution of our senses in general, then not only the nature and relations of objects in space and time disappear, but even space and time themselves.
What may be the nature of objects considered as things in themselves and without reference to the receptivity of our sensibility is quite unknown to us. We know nothing more than our own mode of perceiving them, which is peculiar to us and which though not of necessity pertaining to every animated being, is so to the whole human race.
Supposing that we should carry our empirical intuition even to the very highest degree of clearness we should not thereby advance one step nearer to the constitution of objects as things in themselves.
To say then that our sensibility is nothing but the confused representation of things containing exclusively that which belongs to them as things in themselves, and this under an accumulation of characteristic marks and partial representations which we cannot distinguish in consciousness, is a falsification of the conception of sensibility and phenomenization, which renders our whole doctrine thereof empty and useless. The difference between a confused and a clear representation is merely logical, and has nothing to do with content.



این شبیه موضع من است یا موضع شما؟ حالا به نظر می‌رسد یکسری بازیهای زبانی برای پذیرفتن واقعیت عینی از طریق تئوری‌های نه چندان معنادار کوانتومی(۱) برای همچنان ارجحیت دادن به ذهنیت سوبژکتیو دست و پا کرده‌اید که از عواقب وخیم رهیافت ایده‌آلیستی بگریزید، ولی باز مشکل حل نمی‌شود. تفاوت بین فوت ِ پدر بزرگوار شما(دور از جان)و مردن سوسک حمام هنوز هم تفاوت غیرلوژیکال است، نمی‌توان استدلال لوژیکال برای توجیه آن آورد، چنانکه شما هم عاجز بودید و دیدیم به انکار کلی تفاوت میان ذهنی و عینی متوسل شدید. من می‌گویم اگرهم تفاوتی نباشد، که هست و کُل متدولوژی علمی و دستاوردهای آنهم بر پایه همین تفاوت قائل شدن و تلاش برای نزدیک کردن استنباط ذهنی به واقعیت عینی بدست آمده، باز از آنجاکه تفاوت لوژیکالی میان بودن و نبودن نیست استدلال شما راه به جایی نمی‌برد مگر آنکه بتوانید اثبات بکنید وجود قدم عقلانی به عدم دارد که نمی‌توانید، فلاسفه از من و شما هوشمندتر تلاش کرده‌اند و نتوانسته‌اند.

(04-10-2020, 12:38 AM)Mehrbod نوشته:  بگوییم, کسی پیانو‌زن است و خودآگاهانه میپندارد که پیانو‌زن خوبی هم است, ولی ناخودآگاهانه به مهارت خود باور ندارد. آیا اینجا, ما نمیتوانیم بگوییم که او ۱۰۰% خودفریب است؟


تنها مشکل «ارزشها ارزشمند هستند زیرا زندگی ارزشمند است و برای ارزشمند بودن زندگی ارزشها باید ارزشمند باشند» ایرادات منطقی آن نیست، ذهنی بودن آن هم نیست، ارجاع آن به عواطف است. در شرایطی که گزاره‌ی شما سفسطه دارد، پیشفرض اثبات نشده و نتیجه‌گیری اثبات‌نشدنی دارد، چیزی بجز بیان عواطف شخصی نیست و از هیچگونه پرسشگری عقلانی سربلند بیرون نمی‌آید سخن از خودفریبی گفتن اشتباه است.

(04-10-2020, 12:38 AM)Mehrbod نوشته:  نیک ببینید که ما هیچ کاری به جهان بیرون نداشتیم و تنها از شکاف میان خودآگاه وا ناخودآگاه گفتیم که میشد خودفریبی. در ادامی نیز همین است

بر چه اساسی می‌توانیم از فریب بودن یکی و حق بودن دیگری صحبت بکنیم؟ زمانی که زنجیره‌ی منطقی صرف در هر دو گزاره رعایت شده؟
زمانی می‌توانیم بگوییم خودفریبی رخ داده که بتوانیم درستی و نادرستی باوری را با اصالت آنچه ما آگاهی ِ درست تلقی می‌کنیم مشخص بکنیم. در غیاب عینیتی که درستی و نادرستی در سنجش با آن تعیین بشوند و با ارجاع به لوژیک نمی‌توان به چنین چیزی دست یافت. مثال شما هم باطل است زیرا ما معیارهای قابل اندازه‌گیری بیرونی برای سنجیدن توانمندی پیانونوازی تا اندازه‌ای داریم، این‌ها هم هنوز به قطعیت مثلاً سنجش شتاب نیستند ولی باز از ارزش‌گزاری سوبژکتیو هزار برابر عینی‌تر و قابل تعریف‌تر و قابل اندازه‌گیری‌تر هستند. معیار برای سنجش ارزشمندی ذاتی زندگی از اینهم کمتر است. نوازندگی نزدیکی و دوری از محصول ریاضی‌وار ساخته شده‌ی بیرونی دارد که از زنجیره‌ی بهم پیوسته‌ی عناصر شکل گرفته، ارزشها چنین نیستند.


(04-10-2020, 12:38 AM)Mehrbod نوشته:  بهمینروال, جهان ذهنی نیز روالمند است و نمونه‌وار هیچکس نمیتواند همزامان هم خرسند باشد هم ناخرسند, ولی میتواند میان ایندو بتندی جابه‌جا شود.

روال‌مندی چیزی از درستی یا نادرستی احتمالی کم نمی‌کند، جهان ذهنی بیمار اسکیزوفرونیک نادرست داوری می‌شود چون با عینیت تحت توافق مطابقت ندارد ولو آنکه ثبات لوژیکال هم داشته باشد و روال‌مند باشد. به همین خاطر است که من برخلاف شما و کانت می‌گویم چیزی بجز خرد محض باید داور درستی نادرستی گزاره‌ها باشد ولی باز این یک بحث مجزاست و گرفتاری شما یکی دوتا نیست.


۱) فلان چیزها در مرحله‌ی اتمی لرزش دارند پس یکی هستند مثل آن است که بگوییم بادی که از روده بیرون می‌زند و سخنی که از دهان می‌آید هر دو باد و پس یکی هستند، که تکنیک‌وار درست است ولی چیزی به آگاهی ما نمی‌افزاید و به بحث هم ارتباط چندانی ندارد. چنانکه پیشتر گفتم بی‌ارزش تلقی کردن زندگی معنادار است و ایراد لوژیک که آنرا بی‌معنی بکند ندارد، پس تنها از طریق نشان دادن فاصله‌ی آن با «حقیقت» است که می‌توان درستی یا نادرستی آن را سنجید، حالا حقیقت می‌خواهد صرفاً جلوه‌ی واقعیت باشد یا ترکیبی از تأثیرات متقابل عینیت‌ذهنیت یا به کل عینی یا ذهنی. اصل مشکل پابرجاست و ویرانگر کل جهان‌بینی شما که حول محور ارزش ذاتی قائل شدن برای زندگی‌ست.

زنده باد زندگی!
[-]
  • Mehrbod, Thanks
پاسخ
#22

گیر اینجا بیشتر در این است که تعریف شما از خودفریبی این است: ناهمخوانی ذهن با واقعیت. گیر کار هم دوباره گیری شناختشناسانه است, زیرا همه‌ی چیزی که ما از واقعیت میدانیم از فیلتر ذهن میگذرد ازینرو, در پایان روز, ما نمیتوانیم مرزی میان واقعیت و ذهن بکشیم.

پس اگر سنجه‌ی سنجش خودفریبی را این بگذاریم هرگز ره به جایی نخواهیم برد. تعریف نوینتر خودفریبی, چیزیکه من در اندیشه داشتم ناهمخوانی خوداگاه و ناخوداگاه کس میباشد. در حقیقت, هر بونده‌ی زنده‌ای همواره یک ناخوداگاه خواهد داشت زیرا خوداگاهی زمانی میتواند فرابروید که ناخوداگاهی پشت پرده پردازشان باشد. ناخوداگاه یک روانگُسیخته (شیزوفرنی) نمیتواند مرز میان واقعیت و ذهنیت را دریابد, و واقعیت اینجا چیزی نیست بیشتر از یک نمونه‌سازی بسیار ساده شده و آینه‌گون مغز از سُهشگرهای ورودی.

اینک, خودفریبی میشود زمانیکه یا ناخودآگاه چیزی را از خودآگاه میپوشاند و یا وارونه, خودآگاه چیزی را در ناخودآگاه سرکوب میکند. زمانیکه میان ایندو شکافی نباشد کس دچار خودفریبی نخواهد بود, هتا اگر یک بیمار روانگسیخته باشد.

با این تعریف, زمانیکه من از خودفریبی تکنولوژی در آدم امروزین سخن میگویم دیدگاه من این است که درست بمانند خداباوران, که درونشان میدانند خدایی نیست - بجز مگر یک درسد بسیار اندکی - آدم امروزین هم بخوبی در ناخودآگاه  اش میداند ساختن هوشواره‌ای‌ که هرکاری را بهتر از او میتواند انجام دهد بسیار خطرناک است, ولی خودآگاهانه آن را سرکوب کرده و به ته ذهن اش میسپارد, درست همانجاییکه "میداند روزی هم خواهد مرد, ولی آن را بخوبی میتواند نادیده بگیرد و جوری بزیود که گویی نامیرا است".

.Unexpected places give you unexpected returns
[-]
  • Thanks
پاسخ
#23

(03-27-2020, 02:38 PM)Ouroboros نوشته:  مطالعه این کتاب را توصیه می‌کنم که احتمالا مهمترین کتاب نوشته شده در تاریخ در مقطع کنونی تطور انسان است : http://shatteredshield.net/media/suicide_note.pdf


در این تاپیک تنها به دلایل فلسفی گزاره‌ی «وجود بر عدم وجود تقدم ندارد» اشاره شد، در حالی که نویسنده هزار صفحه دلیل تاریخی و سوسیوبیولوژیک دیگر می‌آورد که چرا مدرنیته و میوه‌اش، لیبرال دموکراسی، نهایتا ما را به خودکشی ژنتیکی دسته‌جمعی می‌برد و این تنها محدود به مشتی استدلال فلسفی نیست

احتمالا از همین‌رو بود که اوروبروس در تاپیک «گفتگوهایی پیرامون سنت و مدرنیته» می‌گفت مدرنیته برای این مشکل دموگرافیکش از سنت شکست خواهد خورد، چراکه در بلندمدت دیگر نیروی کافی برای مقابله با سنت ندارد. دلیل اینکه خواندن این کتاب احتمالاْ اتوماتیک شما را به سمت سنت بکشاند این است که اگر بعد از خواندن آن خودکشی نکنید، چاره‌ای ندارید جز اینکه سراغ ارزش‌های سنتی بروید که زندگی را دارای هدف مشخص می‌دانند که ارزش جان‌فداکردن داشته باشد (و نه، این کتاب صرفا شارح برخی از ارزش‌های سنتی است و نه مدافع آن). دیگر برای شما مسئله این نیست که سنت مقابل مدرنیته بی‌خرد و غیرمنطقی است، اصلا برای همین که منطق و خرد را محدود می‌کند ارزشمند می‌شود و کسی تا کتاب را کامل نخواند متوجه نمی‌‌شود این حرف‌ها یعنی چه. تا آن روز هم اگر کسی حوصله کرد و کتاب را خواند و هنوز در این ماتم‌کده بود، بیاید تا شاید کمی درباره‌ی آن بحث‌های کلامی بی‌خود داشته باشیم.
[-]
  • Dariush, Mehrbod
پاسخ
#24

(12-08-2020, 02:25 AM)Thanks نوشته:  
(03-27-2020, 02:38 PM)Ouroboros نوشته:  مطالعه این کتاب را توصیه می‌کنم که احتمالا مهمترین کتاب نوشته شده در تاریخ در مقطع کنونی تطور انسان است : http://shatteredshield.net/media/suicide_note.pdf


در این تاپیک تنها به دلایل فلسفی گزاره‌ی «وجود بر عدم وجود تقدم ندارد» اشاره شد، در حالی که نویسنده هزار صفحه دلیل تاریخی و سوسیوبیولوژیک دیگر می‌آورد که چرا مدرنیته و میوه‌اش، لیبرال دموکراسی، نهایتا ما را به خودکشی ژنتیکی دسته‌جمعی می‌برد و این تنها محدود به مشتی استدلال فلسفی نیست

احتمالا از همین‌رو بود که اوروبروس در تاپیک «گفتگوهایی پیرامون سنت و مدرنیته» می‌گفت مدرنیته برای این مشکل دموگرافیکش از سنت شکست خواهد خورد، چراکه در بلندمدت دیگر نیروی کافی برای مقابله با سنت ندارد. دلیل اینکه خواندن این کتاب احتمالاْ اتوماتیک شما را به سمت سنت بکشاند این است که اگر بعد از خواندن آن خودکشی نکنید، چاره‌ای ندارید جز اینکه سراغ ارزش‌های سنتی بروید که زندگی را دارای هدف مشخص می‌دانند که ارزش جان‌فداکردن داشته باشد (و نه، این کتاب صرفا شارح برخی از ارزش‌های سنتی است و نه مدافع آن). دیگر برای شما مسئله این نیست که سنت مقابل مدرنیته بی‌خرد و غیرمنطقی است، اصلا برای همین که منطق و خرد را محدود می‌کند ارزشمند می‌شود و کسی تا کتاب را کامل نخواند متوجه نمی‌‌شود این حرف‌ها یعنی چه. تا آن روز هم اگر کسی حوصله کرد و کتاب را خواند و هنوز در این ماتم‌کده بود، بیاید تا شاید کمی درباره‌ی آن بحث‌های کلامی بی‌خود داشته باشیم.

از جای خوبی شروع کردید؛ معمولا دوستان سنت‌گرای ما بعد از حوصله‌فرسایی‌های فراوان به اینجا می‌رسند. خب پس بیایید همین گزاره «سنت مقابل مدرنیته بی‌خرد و غیرمنطقی است، اصلا برای همین که منطق و خرد را محدود می‌کند ارزشمند می‌شود» را کمی بیشتر وابکاویم ببینیم به کجا می‌رسیم. در این عبارت، که از قضا مبنایی‌ترین استدلال سنت‌گرایان نیز هست، یک تناقض بسیار واضح وجود دارد که شاید در نگاه نخست، شبیه به بازی‌های کلامی به نظر برسد، اما واقعا بدون حل کردن آن امکان ادامه دادن وجود ندارد. راست‌اش آن‌قدر این تناقض درونی واضح هست که اگر بدانم قبلا کسی به آن فکر و اشاره نکرده، وضعیت برایم کمی ترسناک می‌‌شود حتی! سنت برای آنکه بداند لازم منطق را محدود کند، باید از مخاطرات آن و مدرنیسم آگاه باشد. یعنی چطور ممکن است شما بدون آنکه بدانید با رفتن به سوی مدرنیته چه بلایی قرار است سرتان بیاید، در مقابل آن موضع تدافعی بگیرید؟ به دو روش : 
1 - تجربه‌ی مدرنیته (حداقل در اشکال قلیل‌اش)
2 - از طریق استدلال منطقی و بررسی ایده‌ها و شواهد به روش‌های علمی

حالا سنت ریشه در تاریخی چندهزار ساله دارد و بنابراین گزینه‌ی اول منتفی است، چون در هر حال حداقل در اینجا «روش» ناموجود است. می‌ماند گزینه‌ی دوم؛ در اینجا باید با استفاده از یک چیز، خودش را نفی کنیم! حالا ما می‌بینیم که اگرچه چنین تعارضی در ذات وجود دارد، اما در عمل رخ می‌دهد، یعنی کسانی را شاهد هستیم که بدون آگاهی یا روش‌های منطقی، پیشاپیش خود را محافظه‌کار می‌شمارند و بدون آنکه بخواهد بدانند «چرا»، سنت را برمی‌گزینند. مثلا اکثریت عظیم دین‌داران، انگیزه‌ای برای توجیه منطقی جهان‌بینی خود ندارند. اما بی‌‌آنکه بخواهیم بیش از اندازه فرمیک پیش برویم، بدیهی‌ست که در جهانی مملو از اذهان Ignorant زندگی می‌کنیم و این اذهان همان‌قدر که می‌توانند در طرف سنت قرار گیرند، می‌توانند در سوی مقابل نیز باشند (بماند که اشکال بسیار متنوعی از اختلاط این دو، با نسبت‌های گوناگون، نیز شاهد هستیم، چنانکه بسیجی ربات‌ساز هم، حداقل در ظاهر موجود است). بنابراین ایراد ذاتی دیگری نیز در سنت هست و آن اینکه در مقابل چنین سناریویی، راه‌حلی در آن نیست. مثلا جوان هزار سال پیش را پدرش، کدخدا، رهبران مذهبی و حکومت محافظه‌کار، در چارچوب سنتی نگاه می‌داشت. امروز شما برای این میلیون‌ها اذهانی که گفتم، چه راه حلی دارید؟ توجه دارید که در محیطی که همه‌ی ارکان زندگی و آدم‌ها، مدرن هستند، زندگی فردی سنتی ناممکن است، و اساسا انحصار ایده‌ی سنت‌گرایی به زندگی فردی، خودش شکل دیگری از مدرنیته است؛ چرا که سنت اگر حوزه‌ی عمومی فراگیر وجود نداشته باشد، بی‌معنی است؛ یعنی انشاالله قرار نیست که بگویید حکومت‌های مدرن امروزی باید آنقدر Individualism را برقرار سازد که منِ سنت‌گرا هم بتوانم در آن کشور به تمام ارکان ارزش‌های سنتی خود بپردازم؟ خیلی دیگر لیبرال می‌شود این‌جور، نه؟ هرچند که مدرنیته می‌تواند چنان فربه باشه که شمای سنتی هم می‌توانید خود را درون آن بگنجانید! 

خب من کنجکاوم بدانم کجا و چه کسانی پیش‌تر به این مساله‌ی اساسی پرداخته‌اند چون به نظر من این اگر بنیادی‌ترین مساله‌ی پیش روی سنت‌گرایی نباشد، قطعا از بنیادی‌ترین‌ها هست. با این دیدگاه، برتری دموگرافیک سنت بر مدرنیسم نیز بر باد خواهد رفت. 

پ.ن : چرا ماتم‌کده؟ خوب است که! نیست؟

کسشر هم تعاونی؟!
[-]
  • Thanks
پاسخ
#25

نه، کتاب هایزمن درباره‌ی خودکشی نیست. حتی تنها درباره‌ی این هم نیست که آیا خودکشی تصمیمی منطقی‌ست یا نه. بدتر، حتی نمی‌گوید این خودکشی به معنای مرگ و نیستی‌ست. نویسنده‌ی اوتیستیک باور داشت بشر دارد خودکشی دسته‌جمعی بیولوژیک می‌کند تا در قالبی پست‌بیولوژیک و تکنولوژیک زنده شود. گفتمانی‌ست مذهبی که بارها آن را با گفته‌های ادیان ابراهیمی درباره‌ی محشر کبرا و رستاخیز مقایسه می‌کند: درست است که همه می‌میریم ولی AI-God متعال ما را در جنات تَجْرِي مِنْ تَحْتِهِمُ الأنْهَارُ دوباره زنده می‌کنداگر هدف نهایی تکنولوژی چیزی جز خلقت هوش‌مصنوعی‌ای با توانایی‌های خدای قادر مطلق نیست پس بالاخره به بیان نویسنده Jesus Saves (Your Soul [on God’s Hard Drive]).

خودکشی فردی منطقی‌ست یا نه؟ تنها اشاره به روی کوه‌یخ است. خلاصه‌ی تمام آن دوهزار صفحه از ابتدا تا انتها چنان است: همدلی شدیدی بین ملت یهود و ملت آنگلوساکسون وجود دارد. ریشه‌ی تمام ارزش‌های مدرن به این برمی‌گردد که چگونه یهودیت مقابل فرعون مصری و ساکسون‌ها مقابل «ویلیام جاکش نورمنی» دست به ساخت سیستم‌هایی زدند که کاملا خلاف حرکت ژن بود. Magna Carta و Bill of Rights ادامه‌ای بر همان Ten Commandments هستند و ویژگی مشترکشان این است که قوانین و اخلاقیات را نه لابه‌لای کدهای ژنتیکی گشتند بلکه روی لوح سنگی و کاغذ ثبت کردند. تمام کتاب، شرح و تحلیل درگیری بین ژن‌ها و میم‌هاست و این‌که چگونه دو ملتی که از نظر ژنتیکی مغلوب شدند، اما از نظر میمی بر اشغال‌گران خود پیروز. از آن موقع با حاکم‌شدن ارزش‌های یهودی-مسیحی لیبرال دموکراسی، ما شاهد پسرفت در ژن (بیولوژیک) هستیم و پیشرفت در میم (تکنولوژیک یا پست‌بیولوژیک). نازیسم و فاشیسم آخرین مرحله‌ی دفاع از این ژن بود که مغلوب میم شد. این‌که چرا نازیسم از آلمان و فاشیسم از ایتالیا شروع شد، همه نتیجه‌ی این بود که فرعون و ویلیام جاکشی به آن‌ها حمله نکرد و بنابراین ارزش‌های Kin Selectionای آن‌ها و وحدتشان بهم‌ریخته نشد.

ربط اینها به خودکشی دسته‌جمعی؟ از آنجایی که میم اساسا ضدژن است و پیشرفت تکنولوژی مساوی‌ست با پسرفت بشر بیولوژیک (1) و تمام پیشرفت تکنولوژیک قرار است به یک AI-God برسد (2) پس لیبرال دموکراسی که بیشترین کارآیی اقتصادی و تکنولوژیک را فراهم می‌کند (3) ما را نهایتا به Singularity می‌رساند. کل کتاب به‌ خلاصه‌ترین شکل: بشر بعد از این Singularity چنان به موجودی غیرقابل‌شناسایی برای بشر امروزی تبدیل می‌شود که باید بگوییم ما به‌عنوان موجوداتی بیولوژیک داریم خودکشی می‌کنیم تا به‌عنوان موجوداتی پست‌بیولوژیک زنده شویم. پس تیتر کتاب سرکاری‌‌ست جز اینکه کتاب درباره‌ی نهیلیسم است و به‌هرحال ترجیحی منطقی بر وجود بر عدم نیست.

[عکس: suidjsdhgiasj_cnoote.png]

اگر کسی فکر می‌کند تز نویسنده‌ی خدابیامرز ناشی از یبوست فلسفی بوده و غلط است دیگر به خودش زحمت خواندن کل کتاب را ندهد که احتمالا بیشتر از این نصیبش نشود. 

نقل قول:شیوه‌ی اندیشه‌ی شما کلاسیک و کانتی مانده است. در ذهن خودتان دیواری میان عینی و ذهنی کشده‌اید و میگمانید دگرسانی بزرگی میان سوژه و ابژه هست, هنگامیکه ایندو هردو دورویِ یک سکه اند و بس. فیزیک کوانتومی به ما نمایاند که آن برداشتی کِ از "ماده" میداشته‌ایم یک پنداره بیش نبوده و همه چیز یک روند کوانتومی‌ست که بسامد لرزشیکِ ویژه‌ی خودش را میدارد و پس, دگرسانی بزرگی میان نرمافزار (ذهن) و سختافزار (مغز) در کار نیست. من دیریست این نگره را نزد خودم پرداخته‌ام و به آن ژرف اندیشیده‌ام و زمانیکه از برنامه‌نیسی و شناختی که آن در جایگاه فیلسوفانه به آدم میدهد سخن میگفتم همین نرمافزار و سختافزار میباشد.

آیرونیک، ولی دیدگاه هایزمن به دیدگاه شما که کتاب را نخوانده‌اید (حداقل زمان ارسال پست) و به‌ظاهر با تز کتاب مخالفید بسیار نزدیک‌تر است. او تلویحا و بی‌آنکه نام ببرد دیدگاه ابزارگرایی علمی را تبلیغ می‌کند چراکه حداقل برعکس علمی که می‌خواهد همه‌چیز را «عینی» ببیند صادق‌تر است. اگر بین عینیت و ذهنیت دیواری کشیده شود و عالمان سمت عینیت را بگیرند، شهامت کافی برای خودکشی دارند؟
نقل قول:The most total objectivity appears to lead to the most total self-negation. Objectivity towards biological factors is objectivity towards life factors. Indifference to life factors leads to indifference between the choices of life and death. To approach objectivity with respect to self-interest ultimately leads to indifference to whether one is alive or dead. The dead are most indifferent; the least interested; the least biased; the least prejudiced one way or the other. What is closest to total indifference is to be dead. If an observer hypothesizes death then, from that perspective, the observer has no vested interests in life and thus possible grounds for the most objective view. The more an observer is reduced to nothing, the more the observer is no longer a factor, the more the observer might set the conditions for the most rigorous objectivity. It is likely that most people will not even consider the veracity of this correlation between death and objectivity even if they understand it intellectually because most will consciously or unconsciously choose to place the interests of self-preservation over the interests of objectivity. In other words, to even consider the validity of this view assumes that one is willing and able to even consider prioritizing objectivity over one’s own self-preservation. Since it not safe to simply assume this on an individual level, let alone a social level, relatively few are willing and able to seriously address this issue (and majority consensus can be expected to dismiss the issue). In short, for most people, including most “scientists”, overcoming self-preservation is no ultimately a subject for rational debate and objective discussion
نقل قول:پ.ن : چرا ماتم‌کده؟ خوب است که! نیست؟
تلویحا باب گفت‌وگو را با متن بالا ادامه دادم اما صحبت‌های شما گفت‌وگوی مفصل‌تری می‌طلبد که شاید در تاپیک سنت و مدرنیته ادامه دادیم. اینجا هم ماتم‌کده‌ست به این دلیل که حضور هر نفر به‌ازای غیاب یک دوست دیگر است و این است که من شاید دارم فعلا با دیوار صحبت می‌کنم و شما شاید چند سال بعد این پیام را بخوانید. به‌هرحال سلامت باشید.
1
[-]
  • Mehrbod
پاسخ


پرش به انجمن:


کاربران در حال بازدید این موضوع: 2 مهمان