تو اخبار شنیدم که دانشمندان توانسته اند کاری کنند که بافت های موش فرسوده نشوند یعنی از پیری جلوگیری کرده اند! اما سوالات من:
1-چرا دانشمندان آزمایشات خود را روی موش ها انجام میدهند مگه بوزینگان از نظر ژنتیکی به انسان ها نزدیک تر نیستند؟
2-فکر میکنید چقدر فاصله داریم تا انجام این کار روی انسانها؟
3-آیا اگر انسان ها فقط بر اثر حوادث بمیرند در عرض چند دهه منابع کره زمین تمام نخواهد شد؟
دو جستار در همین باره:
Russellدو جستار در همین باره:
جاودانگی (گفتگوی دانشیک)
جاودانگی (گفتگوی آزاد)
بحث ها آزاد است من فقط جواب صریح میخواهم.
m@hdiتو اخبار شنیدم که دانشمندان توانسته اند کاری کنند که بافت های موش فرسوده نشوند یعنی از پیری جلوگیری کرده اند! اما سوالات من:
1-چرا دانشمندان آزمایشات خود را روی موش ها انجام میدهند مگه بوزینگان از نظر ژنتیکی به انسان ها نزدیک تر نیستند؟
2-فکر میکنید چقدر فاصله داریم تا انجام این کار روی انسانها؟
3-آیا اگر انسان ها فقط بر اثر حوادث بمیرند در عرض چند دهه منابع کره زمین تمام نخواهد شد؟
ی
1-موش ها شباهت ژنتیکی زیادی به انسان دارند،نکته دیگش هم اینه که "ارزان" و "در دسترس" هستند و البته اینکه ازمایش روشون هم دردسر اخلاقی! کمتری داره.
2-برای رسیدن به طول عمر نامحدود(چون جاودانگی ممکن نیست) نیاز به 100 تا 200 سال دیگه هست و برای همه گیر شدن احتمالا چند قرن دیگه لازمه.
3-قطعا باید جمعیت کنترل بشه،همین الان که پزشکی و تکنولوژی امار زنده موندن جمعیت رو بیشتر کرده و طول عمر رو بالا برده با محدودیت منابع مواجه هستیم و بدون طول عمر زیاد هم به مشکل برمیخوریم.
undead_knightچون جاودانگی ممکن نیست)
ما اگر هم ژنها را مهندسی کنیم و طول عمر آدمی را افزایش بدهیم باز هم ممکن است با مخاطرات طبیعی جانمان تهدید شود. مثلا شما هرچقدر هم ژن دیرزی و پایداری داشته باشید با یک گلوله در مختان پخش بر زمین میشوید و میمیرید.
ولی اگر ما راهی برای ذخیره کردن "ذهن" آدمی داشته باشیم جاودانگی راستین بدست میاید، هرکسی با "ذهن" خود یگانه است و اگر ما بتوانیم به نحوی ذهن انسان را بروی روبات یا هر کالبد دیگری ذخیره کنیم جاودانگی ابدی ممکن میشود.
چرا باید به دنبال جاودانگی باشیم؟ اگه این مساله همه گیر بشه، برای کنترل جمعیت و منفجر نشدن کشورها ناچار به کاهش چشمگیر زادولد خواهیم شد. در حدی که شاید چند زن و شوهر یک فرزند بیارند. خب فکر نمیکنم خانواده ها موافق این مساله باشند.
Aliceما اگر هم ژنها را مهندسی کنیم و طول عمر آدمی را افزایش بدهیم باز هم ممکن است با مخاطرات طبیعی جانمان تهدید شود. مثلا شما هرچقدر هم ژن دیرزی و پایداری داشته باشید با یک گلوله در مختان پخش بر زمین میشوید و میمیرید.
ولی اگر ما راهی برای ذخیره کردن "ذهن" آدمی داشته باشیم جاودانگی راستین بدست میاید، هرکسی با "ذهن" خود یگانه است و اگر ما بتوانیم به نحوی ذهن انسان را بروی روبات یا هر کالبد دیگری ذخیره کنیم جاودانگی ابدی ممکن میشود.
سرش قبلا بحث شده.
باز هم من میگم کپی کردن نزدیک به جاودانگی هست،ولی بازم جاودانگی نیست،در جاودانگی واقعی نباید شعور کپی بشه،باید شعور مورد نظر بدون از بین رفتن ادامه داشته باشه.
kourosh_bikhodaچرا باید به دنبال جاودانگی باشیم؟ اگه این مساله همه گیر بشه، برای کنترل جمعیت و منفجر نشدن کشورها ناچار به کاهش چشمگیر زادولد خواهیم شد. در حدی که شاید چند زن و شوهر یک فرزند بیارند. خب فکر نمیکنم خانواده ها موافق این مساله باشند.
چرا به دنبال جاودانگی نباشیم؟ من چون قبلا سابقه بیهوش شدن داشته ام پس مرگ رو بطور مصنوعی تجربه کردم به هر حال تجربه خوبی نبود اما تجربه بدی هم نبود اما وقتی که زندگی کردن به معنای داشتن تجربیات خوب هست چرا به دنبال جاودانگی نباشیم؟
اگر منابع برای جمعیت بیشتر موجود نباشد میتوانیم زاد و ولد را متوقف کنیم و کاری کنیم که همزمان با نامیرا کردن انسانها عقیمشان هم بکنیم.
خانواده ها هم وقتی توجیه شوند بخاطر داشتن عمر نامحدود هم که شده موافق میشوند!
undead_knightباز هم من میگم کپی کردن نزدیک به جاودانگی هست،ولی بازم جاودانگی نیست،در جاودانگی واقعی نباید شعور کپی بشه،باید شعور مورد نظر بدون از بین رفتن ادامه داشته باشه.
میشه واضح تر توضیح بدید؟ وقتی مغز سالم نگاه داشته بشه دیگه شعور هم با مغز سالم نگاه داشته میشود مگر اینکه جایگاه شعور مغز نباشد که اینطور نیست.
m@hdiمیشه واضح تر توضیح بدید؟ وقتی مغز سالم نگاه داشته بشه دیگه شعور هم با مغز سالم نگاه داشته میشود مگر اینکه جایگاه شعور مغز نباشد که اینطور نیست.
چیزی که الیس میگه کپی کردن داده ها هست که نزدیک به جاودانگیه.
اگر داده ها وضعیت کوانتمیشون هم تغییر نکنه،(مثلا با از بین نرفتن مغز)اون وقت واقعا جاودانگیه.
m@hdiمیشه واضح تر توضیح بدید؟ وقتی مغز سالم نگاه داشته بشه دیگه شعور هم با مغز سالم نگاه داشته میشود مگر اینکه جایگاه شعور مغز نباشد که اینطور نیست.
درسته.
اگر ما بتوانیم از "ذهن" انسان بکاپ بگیریم و آن را داشته باشیم جاودانگی بدست میاید. چون تن و بدن ما آدمها بدرد نخور و ناتوان است و همواره در خطر نابودی قرار دارد، بنابراین مهندسی ژنتیک هرچند هم تایم زیستی ژنها را دستکاری کند هنوز "جاودانگی" بدست نمیاید. هرچند شوالیه هم درست میگوید، اگر ما بتوانیم ذهن انسان را ذخیره کنیم باز هم نزدیک به جاودانگی هستیم؛ نه خود جاودانگی !
اما اینها در حد گمانهزنی است و ما هنوز تکنولوژی آن را نداریم، مهندسی ژنتیک هم معلوم نیست در آیندهای نزدیک موفق بشود تایم زیستی ژنها را تا چند صد سال افزایش بدهد... شانس اینکه نسل ما جاودانه شود نزدیک به صفر است، اما در چند نسل بعدی شانس بالاتری براب عمر طولانی وجود دارد.
undead_knight2-برای رسیدن به طول عمر نامحدود(چون جاودانگی ممکن نیست) نیاز به 100 تا 200 سال دیگه هست و برای همه گیر شدن احتمالا چند قرن دیگه لازمه.
الان در مورد موش ها یه جورایی به طول عمر نامحدود رسیده اند چرا که وقتی که بافت ها پیر نشوند انسان اگر حواسش جمع سلامتش باشه فقط بر اثر حادثه میمیره. یعنی انتقال این دانش از موش ها به انسان ها 2-1 قرن زمان میبره؟!!!
m@hdiالان در مورد موش ها یه جورایی به طول عمر نامحدود رسیده اند چرا که وقتی که بافت ها پیر نشوند انسان اگر حواسش جمع سلامتش باشه فقط بر اثر حادثه میمیره. یعنی انتقال این دانش از موش ها به انسان ها 2-1 قرن زمان میبره؟!!!
اصولا آزمایش های پزشکی خیلی وقت ها به بن بست میخورند،یعنی اگر در مرحله تئوریک مشکلی نداشت،اگر روی حیوان هم موردی نداشت،اگر حتی در تست روی نمونه انسانی هم موردی نداشت باز ممکنه اون وسط اشکالی پیدا بشه.
kourosh_bikhodaچرا باید به دنبال جاودانگی باشیم؟ اگه این مساله همه گیر بشه، برای کنترل جمعیت و منفجر نشدن کشورها ناچار به کاهش چشمگیر زادولد خواهیم شد. در حدی که شاید چند زن و شوهر یک فرزند بیارند. خب فکر نمیکنم خانواده ها موافق این مساله باشند.
میگویند کودنی شاخ و دُمب ندارد, من با این نگرش همسو ام.
m@hdi-فکر میکنید چقدر فاصله داریم تا انجام این کار روی انسانها؟
٢٠ تا ٧٠ سال.
m@hdi3-آیا اگر انسان ها فقط بر اثر حوادث بمیرند در عرض چند دهه منابع کره زمین تمام نخواهد شد؟
اگر کسی نمیرد و همچنان زادوزای هم داشته باشیم فرمول نَـدِ ما همان فیبوناچی
میشود, در ≈٤٠ سال بگوییم خواهیم داشت: 102,334,155 هومن; در ٨٠ سال: 23,416,728,348,467,685
از همینرو اگر به جاودانگی برسیم و کسی هم نمیرد, زمخت برآوردهاند که بیشتر از ٢٠٠ میلیون سال نمیدیرد که همهیِ جهان هستی (جهان نپاهستنی) را پر کنیم.
پارسیگر
Aliceاما اینها در حد گمانهزنی است و ما هنوز تکنولوژی آن را نداریم، مهندسی ژنتیک هم معلوم نیست در آیندهای نزدیک موفق بشود تایم زیستی ژنها را تا چند صد سال افزایش بدهد... شانس اینکه نسل ما جاودانه شود نزدیک به صفر است، اما در چند نسل بعدی شانس بالاتری براب عمر طولانی وجود دارد.
فرایند نامیرایی پرش سادهانگارانه نیست که یک دم همگی میرا باشیم, یک دم نامیرا, بساکه فرایندی یپوسته و دنبالهدار است.
از همینرو بیشترین گرایندی را دارد که زمانهیِ ما (اگر ازراه فندآوری و .. نابود نشویم و کودنی
کمتری ببینیم {که این بخش اش گمانمند است}) به نامیرایی برسیم, که این روند میگویند LEV یا «گُریز تندایِ دیرزیوی»:
