یک نکته بسیار بسیار بامزه و چه بسی قهقه‌برانگیزی که رخ داده اینست که ایرانیان بالاخره آن تائید بیرونی و خارجی را که دو قرن است از بشر غربی طلب می‌کنند، سرانجام به‌دست آوردند، اما نه ایرانیان سراپا غربی شده و لیبرال و سکولار و فمینیست، بلکه ایرانیان اسلام‌گرای غرب‌ستیز یهودستیز طرفدار ج.ا!   به راستی که این جهان شوخ‌طبعی بسیار بی‌رحم و شگفتی دارد. ایرونی جماعت دویست سال است که برای یافتن جایگاهی در جهان بیرون که متناسب با تصویر ذهنی خودش-از-خودش باشد و برای برکشیدن خود در نظر ناظر غربی، تجویز مشروطه و پارلمان و سکولاریسم و چپگرایی و فمینیسم و مینی‌ژوپ می‌کند. از «به خدا ما عرب نیستیم» تا گلوله خوردن کف خیابان برای اجرای آرمان لیبرالی و موج سوم فمینیسم(کاری که هیچ بشر غربی خودش حاضر به انجام آن نیست!)، آخر دست اما این ملای نعلین پوش و عمامه به سر و ریشوپشمو و چوپان‌زادگان سپاهی همراهشان بودند که دل جهانیان را با موشک و پهپاد و شهپاد و چه می‌دانم این قبیل چیزها دزدیدند.  بن لادن در نامه خود در توضیح حملات یازده سپتامبر گفته بود انسان ذاتا قدرت را دوست دارد و هنگامی که به میدان سوارکاری برای شرط‌بندی می‌رود ذاتا روی اسب تنومند و زورمند و قدرتمند شرط می‌بندد. یدخلون فی دین‌الله افواجا     

چقدر دردناک باید باشد این برای ایرانیان سراپا غربی‌ماب شده که اکنون خود بشر غربی حاج‌آقا و برادر و سردار را که نیم قرن است کف خیابان مرگ بر غرب فریاد می‌زنند به داکتر و مهندس که نیم قرن است در ایران دارند برای اعتلای «فرهنگ» غرب بها می‌پردازند و زندان می‌کشند و اعدام می‌شوند و گلوله می‌خورند و باتوم می‌خورند و... ترجیح می‌دهد 

من شخصا به باختن با عزت‌نفس و سری‌بالا اعتقاد و عادت دارم و اکنون نیز هیچ بابت قرار گرفتن در جمع بازندگان ناراحت نیستم، ولو آنکه هیچوقت از رضا یقلوی و جماعت ابلهان روان در پی او حمایت نکردم، امروز اما در عزای آنها شریک هستم، و باقی ملت را هم شریک می‌دانم. یا رب مباد که گدا معتبر شود! تا دیروز که اینها آب مبال، شربشان بود و بوی خلا عطرشان، ما را لحظه‌ای آرام نمی‌گذاشتند، حالا دیگر خدا را هم بنده نخواهند بود. بیچاره ما.  

وانگهی، ای یاران و دوستان گرامی! به گرد من جمع بشوید که برایتان خبر خوب آورده‌ام! دچار یاس و نومیدی نشوید! اصلاح‌طلب نشوید! من با وعده صادق برای شما آمده‌ام! ج.ا استاد بیرون کشیدن شکست خفت‌بار از دهان پیروزی شکوهمند است، استاد فرصت‌سوزی‌ست، استاد از دست دادن موقعیت برنده و تکرار مکررات تا جندگی استراتژی موفق و تبدیل شدنش به علت باخت است. چند سالی فرصت بدهید، صبور باشید، و همیشه روی گند زدن این جماعت حساب ویژه باز بکنید.