من یک نفرت عمیق منجر به حالات هیجانی‌عاطفی منجر به هیستری در این جنبش دیدم که حتی اگر اینچنین وحشیانه سرکوب نمی‌شد باز بعید بود بتواند به ساختن چیزی معطوف بشود، چه برسد به ساختن چیزی خوب. البته اشکال اخلاقی به آن نمی‌گیرم، شاید اصلا هیچ نوع دیگری از واکنش در برابر رفتارهای ج.ا ممکن نبوده باشد. دولورس پرایس در توصیف رفتار انگلیسی‌ها در دهه شصت میلادی در ایرلند شمالی و قبل از شیوع نزاع‌های خشونت‌بار در آنجا از تعبیری استفاده میکند که اینجا بسیار موضوعیت دارد: «شرایطی حاکم بود که گویی عامدانه طراحی شده بود تا حداکثر میزان خشم قابل تصور را برانگیزاند». مسأله جوانب استراتژیک ماجراست..

امروز ج.ا در منجلاب سردرگمی میان حفظ ظاهر به جهت آنکه مبادا خلایق گمان ببرند خبری شده، و عقب‌نشینی در برابر جامعه‌ای که دهه‌هاست از الگوی ایده‌آل آنها عبور کرده غوطه‌ور است. آیا در این منجلاب غرق خواهد شد؟ معلوم نیست. همینکه هنوز معلوم نیست خودش یک پا تراژدی‌ست..

بگذریم. تا این لحظه دستاورد این خیزش قطع اینترنت و کشتار عظیم قشر فعال و سیاسی نسل زد بوده، و اگر در همین اندازه بماند، یک فاجعه، یک فروغ جاویدان دیگری رقم خورده است. امیدوارم که اینطور نباشد.