[Mehrbod]

من همیشه حرفم این بوده که در نهایت این مردم هستند که انتخاب می‌کنند چه می‌خواهند؛ چه نوع حکومتی داشته باشند، کشور چگونه اداره شود و آینده ایران به چه سمتی برود.

آیا می‌خواهیم از این ۴۷ سال تاریک حکومت جمهوری اسلامی درس بگیریم، یا می‌خواهیم دوباره یک دیکتاتور بسازیم؟

من بارها گفته‌ام که از میان تمام چهره‌های سیاسی شناخته‌شده، رضا پهلوی را گزینه‌ای سالم‌تر و تواناتر می‌دانم. اگر چنین اتحادی شکل می‌گرفت، در نهایت این مردم بودند که در یک انتخابات آزاد تعیین می‌کردند چه نوع حاکم و حکومتی می‌خواهند.

اما امثال شما نخواستند صدای همه شنیده شود. دموکراسی و احترام به عقاید را زیر پا گذاشتید و دفن کردید.

تا زمانی که هر موضوعی را فقط از زاویه برد و باخت و بازی قدرت ببینید، نه‌تنها اوضاع بهتر نخواهد شد، بلکه بدتر هم خواهد شد. در این صورت فقط یک دیکتاتور را با دیکتاتوری دیگر، با رنگی متفاوت، جایگزین می‌کنید.

حالا که می‌گویید «شاهزاده نه»، حداقل برنامه ارائه دهید، ساختار مشخص کنید و اهداف کوتاه‌مدت و بلندمدت داشته باشید. اما شما جدیت ندارید. اصلاً نمی‌خواهید وضعیت ایران تغییر کند؛ چه‌بسا ترجیح می‌دهید مردم و کشور بیشتر در فلاکت و تاریکی فرو بروند تا بتوانید تحقیر و تخریب کنید، به این ملت بگویید سزاوار این وضعیت است، تمام کاسه‌کوزه‌ها را بر سر مردم بشکنید و مدام تکرار کنید که «هیچ راهی نیست» و «همیشه همین بوده است».

این دقیقاً همان حرف‌هایی است که قبل از اولین جنگ اسرائیل می‌زدید، اما بعد ناگهان فریاد زدید که اسرائیل آمده مردم را بکشد و کشور را تجزیه کند.
شما هیچ چیز جز تاریکی و سیاهی برای عرضه ندارید.

ایشان نه راهکاری دارد, نه کسی را از بیخ آدم میبیند. آمریکا بد, اسراییل بد, شاهزاده بد, یهود بد, ج.ا. بد, دفترچه بد, مهربد بد, همه و همگان بد, بجز آنارشی.

از دیدگاه روانپزشکی چنین کسی را از بیخ نباید جّدی بگیرید, کسیکه نه دنبال راهکار است, نه دنبال گفتمان و آگاه شدن و آگاه سازی 
بساکه تنها و تنها میخواهد به خودش و دیگران ثابت کند که از همه داناتر است, دچار همان بیماری خودشیفتگی \ خودبزرگ‌بینی می‌باشد.

توان‌مایه‌ی خودتان را بجای این گفتگوهای بیهوده ببرید روی تیک‌تاک و یوتیوبی و جایی بگذارید که هوده‌ی سومند بگیرید, و گوش به این یاوه‌ها
که "یک دانه رای که ارزشی ندارد" و "من ِیک تن, چجوری جهان را درست کنم" ندهید که از دیرباز, از آغاز همان تاریخ شهرمندی, بوده‌اند کسانیکه این آیه‌های
یاس را ژاژ خاییده‌اند و درست همان کسانی همیشه جهان را به خواست خود دگرانده‌اند که از یک گوش این یاوه‌ها را شنفته و از گوش دیگر, یکراست بدر کرده‌اند.


پس از ده سال اندی پارسیگویی, که امروز میبینیم چه اندازه پیشرفت کرده‌ایم
هم به شما میگویم, برترین گفته را سرور مزدک سالها پیش در راستای پارسیگویی 
در برابر آنارشی‌هایی که یکسره با "نمیشود" و "من یک تن چه کنم" زدند که 
در جای جای زندگی کاربرد دارد و همواره آویزه‌ی گوش خود باید نمود:

بجای وادادن در برابر واقعیت تلخ، بهتر است آدمی بكوشد كه واقعیت را بسود خود دگرگون كند و اگر بتواند حتی یك واژه ی تازی را هم از زبان شیرین مادری خود بیرون بیندازد بهتر از این است كه بگوید چه كنم ! ناراحتم! ولی همچنان در گنداب بماند و دیگران را هم به ماندن در گنداب گول بزند!!
— مزدک بامداد