[Rationalist]

اینکه این روزها هر فرد خارجی با دانستن ایرانی بودنم، سعی در دلداری و ابراز همدردی مصنوعی و ساختگی دارد، حس می‌کنم دنیا روی سرم خراب شده،‌ انگار وجودم روی این جهان اشتباه بوده، انگار ایرانی بودن نفرینی بوده که نصیبم گشته و هیچ کجای دنیا رهایم نمی‌کند!
رنج ایرانی بودن، جدی تر از آن چیزی است که بتوان در نسبت با وضعیت کنونی ایران در جهان توضیح داد. رنجی که هولناکی آن از «دیدن تراژیگ آگاهی و ناتوانی از عمل است.» رنجِ هولناکِ دغدغه‌مند بودن برای ایران و ناتوانی‌.
ای کاش من هم می توانستم با برافراشتن پرچم شیر و خورشید و حضور در برابر سفارتخانه های جمهوری اسلامی خودم را تسلی دهم که اقدامی مهم انجام می‌دهم. ولی وقتی خودم راهمچون کسی تصور می‌کنم که چیزی برای از دست دادن نداشته به جز بدنش، بدنی که جنازه‌اش را هم به خانواده اش هم تحویل نمی دهند، نفسم می‌گیرد. 

چند ماه پیش از مهاجرت از ایران در میان جمعی از دانشجویان جان در کف خیابان  بودم و همچون سازمخالف مجلس شان گفتم که به خیابان نروید و اگر اصرار به رفتن دارید همچون قوای سرکوب جمهوری اسلامی تا دندان مسلح باشید، اما مرا به سخره گرفتند.

اکنون تماس به سختی برقرار شد و می گویند فلانی کشته شد. مفتِ مفت... جان انسان ایرانی مفت است!!

حالا بیایید مردم جهان را آگاه کنیم که در ایران چه جنایتی رخ داده است...
آه بیایید به التماس ترامپ بیفتیم تا ما را نجات دهد... دیدی مردم ایران را کشتند؟ حالا بهانه کافی داری!

... خیلی باید استوار باشی که این رنج عظیم را بتونی طاقت بیاری و همچنان نفس ات بالا بیاید!