من آن‌قدر اهل سازش هستم که با وجود اینکه شخص شاهزاده را گزینه‌ای معتمد می‌دانم، باز هم واقعیت‌های میدانی جامعه و جهان را انکار نمی‌کنم.

با روندی که امروز در پیش گرفته‌ایم، ممکن است روزی مجبور شویم با فانوس و شمع دنبال او بگردیم تا بیاید و کاری انجام دهد. با این حال واقعیت‌های موجود را نیز باید در نظر گرفت.

واقعیت این است که اروپا و برخی کشورهای دیگر نگاه چندان مثبتی به ایشان ندارند. البته این موضوع نباید باعث ناامیدی شود، زیرا در نهایت همه‌چیز به مردم ایران بستگی دارد؛ اینکه بتوانند صدای خود را به‌طور مداوم به جهان برسانند و متحدانه بگویند که می‌خواهند برای سرنوشت خود تصمیم بگیرند.

به هر حال، اگر افرادی مانند آنارشی با من مخالف باشند و بگویند آزادی و آبادانی کشور فقط از مسیر شاهزاده به دست نمی‌آید، آن‌قدر انعطاف‌پذیر هستم که بگویم بله، او یکی از گزینه‌هاست، می‌توانیم با همفکری، برنامه‌ریزی و ایجاد یک مسیر مشترک، راه‌های دیگری را نیز امتحان کنیم. چرا که نه؟